Πολλοί έρχονται για να επιβεβαιώσουν ότι έχουν δίκιο ή για να βρουν έναν σύμμαχο. Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως η συμβίωση είναι απαιτητική υπόθεση και τέλεια σχέση δεν υπάρχει.

Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τα δικά του βιώματα και πεποιθήσεις, βλέπει τον κόσμο με το δικό του τρόπο. Σε μια σχέση λοιπόν, δύο διαφορετικοί άνθρωποι, δυο διαφορετικοί κόσμοι προσπαθούν να επικοινωνήσουν αποτελεσματικά μεταξύ τους. Κάποιες φορές είναι όμως σα να μιλάνε σε διαφορετικές γλώσσες.

Η αλήθεια είναι πως σε όσα συμβαίνουν αντιδρούμε με τρόπους που έχουμε ασυνείδητα μάθει και διαμορφώσει στο πέρασμα του χρόνου, και που τις περισσότερες φορές προέρχονται από τους γονείς μας. Οι πρώιμες εμπειρίες και οι σχέσεις στη γονεϊκή οικογένεια επηρεάζουν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας και τους άλλους και διαμορφώνουν ένα μοντέλο συναισθηματικής συνδιαλλαγής που αφορά όλες τις σχέσεις. Μέσα σε μια σχέση οι σύντροφοι τείνουν να εφαρμόζουν και να κλιμακώνουν ξανά και ξανά τις ίδιες στρατηγικές, ελπίζοντας ότι με κάποιο μαγικό τρόπο, ο άλλος άνθρωπος θα τους κατανοήσει. Όμως όταν στα ίδια προβλήματα εφαρμόζονται οι ίδιες αναποτελεσματικές (όπως έχει αποδειχτεί στο χρόνο) προσεγγίσεις, τα πράγματα δεν εξελίσσονται.

Η θεραπεία ζευγαριών είναι μία προσπάθεια να κατανοήσει ένας άνθρωπος τον εαυτό του και τη σχέση του με ένα τρόπο ειλικρινή και βαθύ. Είναι ο χώρος, η συνθήκη, το πλαίσιο όπου το ζευγάρι συμμετέχει από κοινού σε μια σειρά συνεδριών με σκοπό να δουν τη σχέση τους. Το ζευγάρι ζητά τη βοήθεια ενός θεραπευτή προκειμένου να κατανοήσει τον τρόπο που αλληλεπιδρά. Η απόφαση και η συμμετοχή αφορά και τους δύο αλλά πολλές φορές ένας από τους δύο είναι λιγότερο πρόθυμος.

Ο θεραπευτής επικεντρώνεται στο να μιλήσει το ζευγάρι για τις προσδοκίες του, τις ανάγκες του, τα συναισθήματα του, για αυτό που τελικά θέλει να πει πίσω από τους καβγάδες. Έτσι η θεραπεία μπορεί να αποτελέσει το μέσο με το οποίο οι σύντροφοι θα δουλέψουν με σκοπό τη βελτίωση της σχέσης τους, ή αντίθετα το μέσο με το οποίο θα δουλέψουν τη δύσκολη απόφαση ενός χωρισμού.

Εφηβεία ονομάζεται το αναπτυξιακό στάδιο που χωρίζει το παιδί από τον ενήλικα. Αποτελεί μια έντονη μεταβατική περίοδο, μεγάλων ψυχικών και σωματικών μεταβολών. Ο έφηβος καλείται να αφήσει το παιδί που ήταν μέχρι πριν λίγο και αρχίζει να δομεί μια νέα ταυτότητα, αυτή του ενήλικα που κάποτε θα είναι. Το γεγονός ότι δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, τους κάνει να αισθάνονται μετέωροι και μόνοι. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο έφηβος τείνει να απομακρύνεται και να διαχωρίζεται από τη οικογένεια. Αυτή η αναγκαία μετάβαση αποτελεί μια αναγκαία και φυσιολογική διαδικασία εξέλιξης και συναισθηματικής ολοκλήρωσης.

Ένας έφηβος μπορεί από τη μία να νιώθει μεγάλη ανάγκη να μιλήσει σε κάποιον και από την άλλη μπορεί να είναι κλειστός απέναντι σε κάθε ενήλικα. Η συμβουλευτική εφήβων μοιάζει σαν ισορροπία σε αυτό το τεντωμένο σχοινί. Η συμβουλευτική μπορεί να βοηθήσει τον έφηβο να νιώσει άνετα σε ένα μη επικριτικό και υποστηρικτικό περιβάλλον ανοιχτών διαλόγων. Για τον έφηβο είναι σημαντικό να έχει τον δικό του χώρο, όπου μπορεί να μιλήσει ελεύθερα για τους προβληματισμούς του. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, με κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης, ο έφηβος έχει τη δυνατότητα να δομήσει την ταυτότητά του και να εντοπίσει πιθανές συναισθηματικές δυσκολίες που τον εμποδίζουν να αναπτυχθεί ή να νιώσει ευχαρίστηση.

Εξυπηρετεί ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθούν δια ζώσης συνεδρίες είτε λόγω απόστασης είτε λόγω προγράμματος. Υπάρχει πάντα η οπτική και ακουστική επαφή ανάμεσα στον θεραπευτή και στον θεραπευόμενο μέσω της βιντεοκλήσης. Οι Κανόνες Δεοντολογίας είναι ίδιοι τόσο στις δια ζώσης όσο και στις on line Συνεδρίες.